Slut Walk 2015

Slogans of the day: I will not be silent and I will stand by you

Dear gathering – dear “sluts”.

I don’t want to spend the short time I have here to compliment or thank you. You should know that you are fabulous and that I adore you and everything you have been doing the last year.

You are role models, you are encouragement, you are inspiration and you are a provoke. You are a revolution. I can shout out my admiration for you until I lose my voice, but it won’t change anything.

I love you – believe me. But now I’m going to speak about gender based violence as a political subject, what can be done and must be done.

Gender based violence is not a personal tragedy, single incidents or bad luck. It affects individuals – of all genders – but it is first and foremost a social construct – a social tumour.

Gender based violence is a real threat to women on daily basis.

It is the cruellest symptom of gender inequality. It is built on systematic discrimination and has been sheltered with a tacit agreement for centuries.

Gender based violence thrives in a society of dichotomy, where girls and boys are given different roles from early childhood, where femininity is based on properness and passivity and masculinity is based on authority and aggression.

Gender based violence thrives in a society where pornification is not criticised, where the line between sex and violence is unclear, where “rough sex” and “she wanted it” are seen as believable explanations for rape.

Gender based violence thrives in a society of double standards. Where girls are taught to be sexy and cute – but not too sexy or too cute. Slutty, but not sluts.

Gender based violence thrives in a society that discriminates when it comes to capital, power and attention, where men are in majority in parliament, in government and in the justice system.

Gender based violence thrives in a society where the seriousness of a crime is defined from the white, heterosexual men’s perspective.

Gender based violence thrives in a society where victims are silenced, where support and counselling is based on voluntary acts and where pressing charges is assumed to be a bigger crime than the crime itself.

Gender based violence thrives in a society of silence – in a society where every attempt of the victims, their friends and families, activists and politicians to break the silence is actively silenced.

Gender based violence thrives in the shelter of silence.

I will not be silent.

Victims are not silent anymore – it is not enough to whisper, rely on anonym self-help-groups or closed web-groups.

To define the reality from the privileged perspective and live in a blissful ignorance is not an option anymore.

It is time to stop protecting the society from the reality – from itself and the rape culture it has created.

Your revolution has replaced the silence with a loud demand for change, for action, for a better society.

The shelter of silence does not exist anymore. The revolution has commenced – but it is not over. It is our turn, victims, friends, families, activists and politicians, to unite and do what must be done.

The revolution must enter the City hall, it must enter the parliament, the health care system, the justice system, the police, social services and the schools. The revolution must flow through the entire society and make future proved changes.

That’s why we cannot be silent. That’s why we must unite.

Just like gender based violence is not about individuals, the silencing is not about individuals. It is systematic. Gender based violence is a taboo. Victims are supposed to be silent. Politicians are supposed to be silent and focus on different and more important issues. Real politics.

But I will not be silent. I will stand by you.

For me as a politician, those two sentences are intertwined. I will stand by you, by not being silenced.

All the spin-doctors of the world may try to convince you that I hate my son, that I am stupid or incredibly boring. I will not be silent.

All the internet may burst in flames, it’s commentators can condemn me and my opinions. I will not be silent.

People may hate my focus, my actions and my spirit. I will not be silent.

I can take threats and defamation. I will not be silent.

And to those of you who are always telling me to broaden my focus – that politics are about so many other things than feminism. I am so sorry. I will not be silent.

The revolution is personal and the revolution is systematic.

We will not let the patriarchy define politics. Politics are about many different things – but they should all involve feminist perspective.

During the city planning, we must reconsider the focus on tunnels and alleys and focus more on light and security in urban design. That serves people of all genders.

We must ensure participation and visibility of diverse people of all genders in sport, culture and take actions against the gender based stereotypes limiting the choice of people of all genders.

The social service must take the needs and experience of people of all genders into account – and why on earth does people with disabilities have to live with a constant threat of violence while being served in their daily life?

Last but not least, must we teach gender studies throughout the educational system – where children are taught to analyse and be critical towards the written and unwritten roles of the society.

We need to change the world. Together. You started. We – the politicians – must listen. And understand. And act. And if we don’t – you must go crazy. That’s the essence of the grassroots-politics partnership.

The City council has made some improvements – thanks to you. A special council of Violence prevention has been established and its first proposals are almost ready. Our measures against domestic violence have been proven to work and many smaller actions and initiatives have been agreed upon.

We need to do better. We have to change the whole society and deal with small and large things that are all connected.

Different ice-creams for boys and girls. G-string pants for little girls. Sexual messages on children’s clothing, princess and superhero costumes, pop songs praising sexual violence and pornified popstars. Those are not trivial. They are puzzles in a larger picture – a picture of a society that objectifies girls from early childhood.

And when the advice and message from grownups are added to this picture – when girls are told to be compliant and decent, in contrast with the social expectations of them being slutty but not sluts – than the picture is clear.

Picture of a society that objectifies girls from early childhood on, where gender based violence is a non-issue. A picture of a society that makes victims responsible for gender based violence.

This is an ugly picture – and it harms all of us.

Dear “sluts”

Once upon a time, women’s suffrage was considered a utopic dream. Today some might think that the idea of a violence-free society is a utopic dream. That’s nonsense. A violence-free society is a self-evident and normal demand – and we will never give up.

This is a wonderful day – and there is no reason to give up. I am grateful and hopeful. I am grateful for the suffrage, for the hospitals, for the day care system and for the abortion law – the things our ancestresses brought to us. I am hopeful because I am looking at all of you – thousands of young women who will continue the fight for as long as it takes.

Thank you for bothering. Thank you for the revolution. Thank you for the demands, for the provoke, for the encouragement and for the endless power, spirit and energy. Thank you for everything.

Thank you!

Konur eiga að ráða

Landspítalinn hefur gefið út ný tilmæli um heimsóknir og viðveru á meðgöngu- og sængurlegudeild og fæðingarvakt. Tilmælin eru sett fram í nafni hagsmuna fæðandi kvenna, nýbura og fjölskyldna þeirra. Þeim er ætlað að vernda viðkvæmt ferli tengslamyndunar og gæta sem best að heilsu móður og barns fyrstu klukkustundirnar eftir fæðingu.

Hinar nýju reglur ganga fyrst og fremst út á að takmarka fjölda viðstaddra í fæðingu og heimsóknir aðstandenda eftir að barnið er fætt. Þannig segir í tilmælunum:

Ljósmæður og læknar fæðingarvaktar mælast til þess að eingöngu einn einstaklingur sé viðstaddur fæðingu móðurinni til stuðnings til að trufla ekki það viðkvæma ferli sem fæðingin er. Heimsóknir á fæðingarvakt til fæðandi kvenna og fyrstu tímana eftir fæðingu eru ekki æskilegar. Fæðingin og tíminn fyrst eftir fæðingu er mikilvægur fyrir tengslamyndun foreldra og nýbura. Grunnurinn að brjóstagjöf er lagður á fyrstu tímunum eftir fæðingu og mikilvægt að móðir og barn fái frið og tíma til að leggja þann mikilvæga grunn.

Þessi tilmæli eru í algerri andstöðu við yfirlýst markmið spítalans um að skapa þægilegt og rólegt umhverfi þar sem konan getur sjálf verið við stjórnvölinn í fæðingunni, enda ljóst að fyrir margar konur skiptir máli að hafa með sér fleiri en einn aðstandanda. Þess utan getur fjölskylduform verið með ýmsum hætti þar sem verðandi foreldrar eru fleiri en tveir að ekki sé talað um fæðandi konur sem hafa með sér túlka eða aðstoðarfólk vegna fötlunar.

Tilmæli og reglur spítalans gegnum tíðina eru raunar umhugsunarverð. Þar hafa stefnur og straumar breyst mjög, án þess að sýnt hafi verið fram á að hagsmunir fæðandi kvenna, þarfir eða vilji hafi breyst mikið. Heimildir til heimsókna og fjölda viðstaddra hafa rokkað umtalsvert gegnum tíðina, afstaða til vatnsfæðinga hefur verið mjög misjöfn og aðstaðan sjálf hefur tekið breytingum þar sem ýmist hefur verið boðið upp á klínískar fæðingarstofur eða svokallað Hreiður.

Sé spítalanum alvara með að standa vörð um eðlilegar fæðingar, að virða óskir skjólstæðinga sinna og koma til móts við þær eftir bestu getu, væri þá ekki nær að tilmælin hljómuðu eitthvað á þessa leið:

Ljósmæður og læknar fæðingarvaktar mælast til þess að vilji  móður um fjölda viðstaddra sé virtur eins og kostur gefst til að trufla ekki það viðkvæma ferli sem fæðing er. Sama gildir um heimsóknir eftir fæðingu. Grunnurinn að brjóstagjöf er lagður á fyrstu tímunum eftir fæðingu og mikilvægt að hann sé lagður við aðstæður sem henta móður og barni sem best og að þau fái stuðning frá þeim sem móðirin kýs.

Brýnt er að koma til móts við ólíkar þarfir, hugmyndir og vilja fæðandi kvenna og að mæðravernd og foreldrafræðsla hjálpi konum til að taka sjálfar ákvarðanir um hvernig þær vilji haga sínum fæðingum.

Fæðingin og tíminn fyrst eftir fæðingu er mikilvægur fyrir tengslamyndun fjölskyldna og mikilvægt að sú tengslamyndun fari fram í samræmi við aðstæður hverju sinni. Fæðandi konur hafa ólíkar þarfir og vilja,  þær eru í mjög mismunandi aðstæðum og fjölskylduform verður æ fjölbreyttara. Brýnt er að taka tillit til alls þessa.

Heilbrigðisstarfsfólk og aðstandendur eru hvattir til að virða vilja fæðandi kvenna og nýbakaðra mæðra.

Ég ber mikla virðingu fyrir þeirri fagþekkingu sem er til staðar á Landspítalanum. Þar er fólk sem veitir ómetanlega þjónustu við fæðandi konur, hefur sérþekkingu á vandamálum sem upp koma í fæðingum og lausnum á þeim. Þar hefur ótal mannslífum verið bjargað og þar er alla jafna veitt framúrskarandi þjónusta. Sú gagnrýni sem hér kemur fram lýtur ekki að þeirri sérfræðiþekkingu. Hér er eingöngu farið fram á að sjálfræði kvenna sé virt, ásamt þeirri sérfræðiþekkingu sem þær hafa á eigin getu, þörfum og vilja.

Greinin birtist hér 1. maí 2015.

Hátíðarfundur kvenna í borgarstjórn

Það er sannarlega hátíðlegt að taka þátt í þessum kvennafundi hér í ráðhúsinu og gaman að hér komi saman skeleggir fulltrúar allra flokka til að fagna sigrum formæðra okkar.

Það er undarlegt til þess að hugsa að fyrir 100 árum hafi karlar setið einir að ákvarðanatöku fyrir hönd lands og þjóðar og að það hafi í raun verið ákvörðun karla að veita konum kosningarétt.

Á þessum 100 árum hefur mikið vatn runnið til sjávar. Sem betur fer. Konur búa við allt annan veruleika, þær taka virkan þátt í stjórnmálum og atvinnulífi, þær hafa yfirráð yfir eigin líkama, mennta sig og gera það sem þeim sýnist. Breytingarnar hafa verið jákvæðar fyrir allt samfélagið, ekki síst karla sem hafa öðlast tækifæri og rétt til að taka þátt í umönnun barna sinna, sýna tilfinningar og gera það sem þeim sýnist.

Upp að vissu marki. Við búum ekki í fullkomnum heimi, ekki einu sinni fullkomnu landi, þó hér ríki mesta jafnrétti í heimi samkvæmt alþjóðlegum mælingum.

Allir þessir sigrar eru sterkum konum og samstöðu þeirra að þakka. Kvennaframboð hið fyrra, Kvenréttindafélagið, Kvenfélög, Rauðsokkur, Kvennaframoð hið síðara, Kvennalistinn, Femínistafélagið, kvennahreyfingar stjórnmálaflokka og femínistafélög grunn-, framhalds- og háskóla hafa sprottið upp, bylt og breytt. Hvert með sínum hætti.

Þessar hreyfingar hafa verið viðbragð við misrétti og meinsemdum í samfélaginu, þær haf beitt ólíkum aðferðum og tekist á við ólík verkefni en eiga það allar sameiginlegt að hafa fært okkur samtímakonunum þau réttindi sem við búum við í dag.

Femínismi er dáldið eins og náttúruafl og byltingar femínismans dáldið eins og eldgos. Kvennahreyfingin getur legið í dvala um tíma, stundum stutt og stundum lengi, en hún sprettur reglulega upp og hefur þá umtalsverð áhrif.

Í dag fögnum við og þökkum fyrir kosningaréttinn. Baráttan fyrir honum var löng og ströng. Svolítið eins og Kröflueldar. Áratuga gos með hléum sem á endanum leiddi til þess að konur öðluðust sömu lýðræðislegu réttindi og karlar.

Við gleðjumst auðvitað og fögnum öllum þeim réttindum sem hafa áunnist en gleymum ekki því sem enn er ógert. Það er okkar að halda áfram að útrýma kynbundnu ofbeldi, kynbundnum launamun og stuðla að raunverulega jöfnum tækifærum karla og kvenna. Við heiðrum formæður okkar og baráttukonur fyrri alda best með áframhaldandi baráttu, áframhaldandi samstöðu og áframhaldandi krafti.

Og þar er aldeilis af nógu að taka eins og atburðir undanfarinna daga gefa berlega til kynna.

Í raun má segja að við séum í miðri byltingu. Enn einni byltingunni. Eldgosi sem er nýhafið eftir umtalsverða ólgu sem hefur kraumað í samfélaginu í allnokkurn tíma.

Við höfum allar – eða öll, orðið vör við hefndarklám, hrelliklám eða rafrænt kynferðisofbeldi.  Sú ógn hefur steðjað að íslenskum konum í síauknum mæli, klámvæðingin hefur sótt fram af áður óþekktu afli með tilkomu tækniframara og snjalltækja þannig að mörgum hafa fallist hendur.

Í anda þess náttúruafls sem kvennabaráttan er gat ólgan auðvitað ekki endað með öðrum hætti en einum. Byltingu. Brjóstabyltingin er hafin hún er ný en krafturinn er ótvíræður.

Hvernig brjóstabyltingin endar með að verða, hvort hér er um stutt sprengigos að ræða eða langvarandi ástand er ekki alveg komið í ljós en hvort heldur sem verður mun það hafa sín áhrif. Það er ég viss um.

Í dag er ég þakklát. Ég er þakklát formæðrum mínum og afkomendum á sama tíma. Ég er þakklát fyrir byltingar í fortíð og framtíð og sérstaklega þá sem nú er í gangi. Ég er þakklát öllum þeim konum sem hafa þorað, getað, viljað og bylt.

Það er sérstök staða að vera í, að fagna aldarafmæli í miðjum tilfinningarússíbana sem fylgir nýhafinni byltingu gegn klámvæðingu og hlutgervingu kvenna.

Sú bylting er okkar allra og hún er í þágu okkar allra. Hún er í þágu samfélagsins alls en ekki síst kvenna af öllum gerðum og á öllum aldri. Þetta er líka byltingin okkar sem ekki höfum berað á okkur brjóstin, líka okkar sem erum nógu gamlar til að  búa ekki við stöðuga ógn rafræns ofbeldis.

Þessi bylting er í þágu samfélagsins, enda snýst femínismi alltaf um samfélagið í heild sinni.

Ég er ekki femínisti fyrir mig heldur af því ég vil breyta samfélaginu. Ég er á hærri launum en margir karlar í kringum mig, ég er í góðri stöðu og mér hefur ekki verið nauðgað. Það eru ekki til myndir af brjóstunum á mér á internetinu. Samt eru mín helstu baráttumál þau að útrýma kynbundnum launamun, auka tækifæri kvenna til áhrifa og útrýma kynbundnu ofbeldi – ekki síst því rafræna.

Og þetta segi ég ekki til að upphefja sjálfa mig. Og ég er ekki að halda því fram að ég sé svo æðislega góð. Ég er það ekki neitt. Kynjamisrétti er bara óbærilegt og það hefur auðvitað bein og óbein áhrif á mig eins og okkur öll. Ég vil ekki búa í samfélagi misréttis frekar en aðrir. Samfélag misréttis er vont samfélag.

Þess vegna skiptir femínisminn svo miklu máli. Hugmyndafræði sem lýtur að því að uppræta allar birtingamyndir kynjamisréttis til að við getum öll verið frjáls. Karlar og konur, ung og gömul. En til þess verðum við að standa saman og hjálpast að. Það krefst þess að við setjum okkur í spor hvers annars og reynum að skilja.

Það er ekkert sem feðraveldinu hugnast betur en erjur og innbyrðis deilur kvenna. Það var feðraveldið sem bjó til mýtuna um að konur séu konum verstar og það reynir að viðhalda henni með ráðum og dáð. Af því að feðraveldið veit sem er að samtakamáttur kvenna getur leitt til byltinga, að byltingar geta frelsað konur og að byltingar geta brotið feðraveldið á bak aftur.

Á meðan ungar konur afmá skilgreiningarvald klámvæðingarinnar á eigin líkömum með aðgerðum í opinberu rými og á samfélagsmiðlum taka miðaldra borgarfulltrúar næstu skref innan kerfisins til að stuðla að frekari framgangi kvenna og auknu jafnrétti.

Konur ákveða sjálfar hvar og hvenær þær klæða sig. Þær eru ekki til sýnis, þær eru ekki neysluvara og þær eru ekki söluvara. Ekki á samfélagsmiðlum og ekki á framboðslistum. Konur eru klárar, þær eru sterkar, þær taka sér pláss og hafa áhrif. Hér í borgarstjórn, í framhaldsskólunum, persónulega og pólitískt, heima og heiman. Konur stjórna, konur breyta og konur bylta. Innan kerfis sem utan.

Hér í dag erum við saman komnar til að samþykkja þrjár tillögur sem við höfum unnið saman á þverpólitískum vettvangi. Þessar þrjár tillögur eru í anda þess sem lagt var upp með í hátíðarhöldum borgarinnar, að fagna þeim réttindum sem áunnist hafa en hvetja til framfara á sama tíma.

Afrekasýning kvenna á Íslandi er til þess fallin að fagna öllu því sem áunnist hefur en er á sama tíma bæði hvetjandi og valdeflandi. Ofbeldisvarnarnefnd mun tala beint inn í baráttumál kvennanna sem fyrst tóku þátt í stjórnmálum, hún er til þess fallin að stuðla að öruggu og hraustu samfélagi og taka á þeim heilbrigðisvanda sem ofbeldi er. Málþing um þátttöku og áhrif kvenna í stjórnmálum ætti sömuleiðis að vera bæði til þess fallið að rifja upp og læra en ekki síst til að hvetja okkur til frekari verka.

Ég vil enda á að taka undir með öðrum borgarfulltrúum um gleðina og hátíðleikann hér í dag. Kvennasamstaðan hér skiptir sannarlega máli. Ég er ekki síst þakklát ykkur öllum sem hér sitjið, konum sem hafið unnið innan ykkar flokka eða hreyfinga og með ykkar hætti og ykkar áherslum að því að styðja og styrkja stöðu kvenna.

Ég hlakka til að samþykkja þessar tillögur með ykkur og ekki síður að sjá þær í framkvæmd af því að ég er sannfærð um að það verður samfélaginu til góðs. Áfram stelpur!

Ræðan var flutt á hátíðarfundi kvenna í borgarstjórn, 31. mars 2015.

Sveitarfélög eru ekki fyrirtæki

Frumvarp um afnám lágmarksútsvars hefur verið lagt fram á Alþingi enn eina ferðina. Markmiðið virðist vera að auka frelsi sveitarstjórna og takmarka óhófleg afskipti löggjafans. Afnáminu er ætlað að leiða til jákvæðrar samkeppni milli sveitarfélaga með tilliti til útsvarsgreiðslna.


Hvernig geta það talist óhófleg afskipti að kveða á um lágmarksútsvar í lögum, þegar það telst eðlilegt að hafa ákvæði um hámarksútsvar? –Og hvernig er hægt að fullyrða að ekki sé verið að leggja til breytingar á lögbundnu hlutverki sveitarfélaganna?

Þessi skilgreining á frelsi og afskiptum er þröng og tækifærissinnuð. Hún er kunnugleg og til þess eins gerð að þjóna markmiðum frjálshyggjunnar um lægri skatta án þess að afleiðingar fyrir samfélagið séu kannaðar til hlítar.

Hlutverk sveitarfélaga

Lögbundnar skyldur sveitarfélaga eru margar og flóknar og felast m.a. í rekstri grunnskóla, félagslegs húsnæðis og sorphirðu. Ólögbundin verkefni eru síst færri en ekki síður mikilvæg.

Verkefnin kosta peninga. Mest er fjármagnað með útsvarinu, sem byggir á samfélagssáttmála um að við fjármögnum ákveðna grundvallarþjónustu í sameiningu. Auðvitað ríkir ágreiningur um hversu stór hluti verkefnanna skuli fjármagnaður með útsvarinu, hvort þau skuli fjármögnuð að fullu eða hvort notendur beri að greiða hluta. Aldrei nokkurn tímann hefur þó verið stungið upp á annarskonar tekjuöflun að fullu.

Sveitarfélög eru ekki fyrirtæki

Samkeppnissjónarmið frumvarpsins halda ekki, enda ekki um fyrirtæki að ræða heldur samfélög. Verkefni sveitarfélaganna eru ekki vara sem hægt er að bjóða á afslætti, ekki frekar en verkefni heimila eða fjölskyldna. Sveitarfélögin eru mynduð utanum þessi verkefni og íbúarnir fjármagna þau og framkvæma með lýðræðislegum aðferðum. Aftur tek ég fram að auðvitað er ágreiningur um fjármögnun eða framkvæmd einstakra verkefna, en ekki fyrirkomulagið í heild.

Eigi sveitarfélög að keppa um eitthvað, þá er margt mikilvægara en útsvarið. Lífsgæði, menntun, frístundir, umhverfi, samgöngur og húsnæði og hvernig hægt sé að nýta fjármunina sem best í þágu samfélagsins alls.

Annars konar samfélag

Frumvarp um afnám lágmarksútsvars endurspeglar gerbreytta hugmyndafræði, þar sem gert er ráð fyrir möguleikanum á að ekkert útsvar verði innheimt. Frumvarpið boðar rof á þeirri sátt sem ríkt hefur um að íbúar fjármagni verkefni sveitarfélaganna í sameiningu og kynnir til leiks hugmyndafræði um sveitarfélög sem fyrirtæki sem bjóði varning á hagstæðum kjörum. Það væri mikil afturför og því óskandi að Alþingi hafni frumvarpinu.

Greinin birtist í Fréttablaðinu 11. desember 2014

Gjaldfrelsi og gæði fara saman

Björn Blöndal, oddviti Bjartrar framtíðar, fullyrti í morgun að gjaldfrelsi leikskóla myndi bitna á gæðum þeirra. Hann virtist gera ráð fyrir að fjármagnið sem til þyrfti yrði tekið af því fjármagni sem þegar fer í leikskólana.

Því fer auðvitað fjarri lagi. Verkefnið krefst þess að meira fjármagni verði beint inn á skóla- og frístundasvið og Björn veit jafn vel og við Vinstri græn að á næstu fimm árum er gert ráð fyrir umtalsverðu svigrúmi til nýrra verkefna eða bættrar þjónustu.

Vinstri græn leggja höfuðáherslu á að nýta það fjárhagslega svigrúm sem mun skapast í þágu menntunar og velferðar. Gjaldfrelsið er alls ekki eina málið – samhliða því þarf að skapa kjör og starfsaðstæður í skólunum til að kennarar og starfsfólk geti unnið að eflingu innra starfs og frekari þróun skólastarfsins.

Þegar betur er að gáð kemur afstaða Bjartrar framtíðar ekkert sérstaklega á óvart. Meirihluti Besta flokks og Samfylkingar hefur sýnt fádæma skilningsleysi á skólastarfi allt kjörtímabilið, sameinað skóla þvert gegn ráðleggingum og vilja fagfólks, afnumið neysluhlé í leikskólum og hagrætt umfram það sem eðlilegt getur talist. Ummæli oddvitans eru í fullu samræmi við þessa framgöngu. Hann virðist enn ekki skilja að leggja þurfi aukna áherslu á skólastarf, forgangraða fjármunum í þágu skólastarfs og standa með starfsfólki í skólastarfi.

Stefna Vinstri grænna er skýr. Leikskólar, skólamáltíðir og frístundaheimili eiga að vera fyrir öll börn. Það þarf að bæta kjör og starfsaðstæður kennara og uppeldisstarfsfólk og efla innra starf. Skólamáltíðirnar eiga að vera hollar og góðar. Það þarf ekki að velja á milli þessara verkefna. Afarkostapólitík á ekki við. Forgangsröðum þannig að þau verði öll að veruleika.

Vinstri græn eru í stjórnmálum til að breyta. Til að tryggja réttlátara samfélag. Kjósendur hafa val um kjarkmikið og framsýnt framboð eða varðstöðu um óbreytt ástand. Ég mæli með því fyrrnefnda.



Reykjavík – á öllum aldri

Borg er samfélag sem er samansett af íbúum á öllum aldri, allt frá börnum til fólks sem hefur lokið þátttöku sinni á vinnumarkaði en sá hópur er mjög fölbreyttur og margbreytilegur. Það er brýnt að skapa skilyrði til öflugrar þátttöku eldra fólks í borgarsamfélaginu. Reynsla, þekking og yfirsýn þeirra sem muna tímana tvenna er dýrmætur hluti af þeim félagsauð sem borgin geymir. Samfélagið þarf að geta notið þessara krafta í menningarlífi, félagsstörfum og ekki síst við ákvarðanatöku sem víðast í borginni.

Þátttaka er lykilorð í öflugu samfélagi og sérstaklega þarf að gæta að því að greina ekki að fólk eftir aldri eða getu. Við viljum miklu frekar flétta saman ólíku fólki með fjölbreyttan bakgrunn til að borgarsamfélagið sé þétt og haldi utanum íbúana á sérhverju æviskeiði. Þannig nýtur fólk stuðnings borgarinnar og veitir öðrum stuðnings á sama tíma, gefur til samfélagsins eftir getu og þiggur frá því eftir þörfum.

Best er ef fólk getur búið sem lengst á eigin heimili en jafnframt að það geti notið þjónustu borgarinnar eftir því sem þörfin eykst og aldurinn færist yfir. Sú kynslóð sem fædd er fyrir miðja síðustu öld hefur lifað gríðarlegar breytingar, þar sem nútíminn hefur haldið innreið sína, þar sem tæknin hefur tekið yfir margs konar samskipti og skerf af daglegu lífi. Saga og sýn þeirra elstu er nauðsynlegur þáttur í góðri borg og til að við getum líka búið yngstu kynslóðinni sem best skilyrði þurfum við að skilja hvaðan við komum.  Þess vegna eru raddir eldri Reykvíkinga svo mikilvægar og þess vegna verða þær að heyrast.

Lengi hafa verið uppi hugmyndir um stofnun sérstakra öldungaráða í Reykjavík, að fyrirmynd Reykjavíkurráðs ungmenna sem hittir borgarstjórn með reglulegu millibili til skrafs og ráðagerða. Upphaflega var samþykkt tillaga frá Vinstri grænum þess efnis og svo aftur frá Sjálfstæðisflokki, en ráðið hefur ekki enn litið dagsins ljós. Það er mikilvægt að koma á virku samtali milli borgaryfirvalda og eldra fólks, ef okkur er alvara með að þjónusta borgarinnar eigi að taka mið af þörfum og vilja þeirra. Framkvæmd í samræmi við samþykktar tillögur borgarstjórnar væri fyrsta skrefið í þá átt.

Skilyrðum ekki fjárhagsaðstoð

“Okkur finnst ekki eðlilegt að námsmaður geti rölt inn á hverfismiðstöð og fengið fjárhagsaðstoð yfir sumarið í stað þess að fá sér vinnu.” sagði Dagur B. Eggertsson í Fréttablaðinu í dag til að rökstyðja þá stefnu Samfylkingarinnar að rétt sé að skilyrða fjárhagsaðstoð sveitarfélagsins.

Svo það sé á hreinu, þá finnst okkur Vinstri grænum það sjálfsagt og eðlilegt. Námsmenn sem af einhverjum ástæðum fá ekki vinnu yfir sumartímann eiga þann eina möguleika að sækja um fjárhagsaðstoð hjá borginni. Og það er sjálfsagt og eðlilegt að veita hana þegar svo ber undir.

Fjárhagsaðstoð er síðasta úrræði borgarbúa, þegar allar aðrar bjargir eru bannaðar. Það er lögbundin skylda sveitarfélaga að veita hana, enda ríkir almenn sátt í samfélaginu um að axla ábyrgð hvert á öðru ef nauðsyn krefur.

Skilyrðing á fjárhagsaðstoð er forsendubrestur á þessum samfélagssáttmála. Þá værum við bara að axla ábyrgð á sumum – á þeim sem eru nógu hraustir eða vel haldnir til að gera það sem þeim er sagt. Velferðarsamfélag skilyrðir ekki fjárhagsaðstoð. Þess vegna sætir furðu að lesa svona ummæli frá oddvita Samfylkingarinnar – Jafnaðarmannaflokks Íslands.

Reykjavíkurborg á að sjálfsögðu að stuðla að aukinni virkni borgarbúa, hvetja til þátttöku á vinnumarkaði, bjóða upp á fjölbreytt virkniverkefni og gera allt sem hægt er til að stuðla ða sem mestri þátttöku í þeim. Það er sjálfsagt og eðlilegt, jafn sjálfsagt og eðlilelgt að það er að námsmaður sem ekki fær vinnu geti fengið fjárhagsaðstoð frá sveitarfélaginu sínu.

Jú Skúli minn, það er víst hægt

Í dag birtist grein í Reykjavík vikublaði eftir Skúla Helgason undir yfirskriftinni “Eflum innra starf í skólunum”.  Þar segir hann Samfylkinguna leggja áherslu á að efla innra starf skólanna og heitir aukinni samvinnu við kennara og skólastjórnendur.

Batnandi fólki er best að lifa. En það getur varla talist trúverðugt að setja fram fögur fyrirheit um samráð og samstarf eftir að hafa staðið að harkalegri aðför að skólastarfi í Reykjavík, sameiningum skóla, uppsögnum skólastjórnenda og kjaraskerðingum leikskólakennara.

Ekki satt

Í greininni skilgreinir Skúli hvað er hægt og hvað ekki. Hann fullyrðir að það muni enginn geta staðið við loforð um gjaldfrjálsa leikskóla, frístundastarf og skólamáltíðir ásamt öðrum viðfangsefnum á vettvangi skóla- og frístundar. En hann efast ekkert um að  hægt sé að bæta starfskjör og aðbúnað kennara og hækka frístundakort upp í 50 þúsund krónur á mánuði.

Þó Skúli fullyrði með þessum hætti er hann auðvitað ekki handhafi sannleikans. Fullyrðingar hans um möguleika og ómöguleika eru fyrst og fremst settar fram til að undirbyggja stefnuskrá Samfylkingarinnar. Og þar er enginn metnaður til að börn fái menntun og frístundir án endurgjalds. En í stað þess að útskýra hvernig Samfylkingin hyggst standa að breyttri stefnu og fjármagna kosningaloforð sín um hækkun frístundakorts og stórfelldar launahækkanir velur Skúli að gera lítið úr stefnuskrám annarra flokka.

Raunhæft og nauðsynlegt

Eina framboðið sem hefur sett fram útfærða áætlun með verðmiða og áfangaskiptingu er Vinstrihreyfingin grænt framboð. Við höfum sýnt fram á að með tilfærslu á 0,9% af tekjum borgarinnar getum við innleitt gjaldfrelsi á fjórum árum. Það er að sjálfsögðu hægt en til þess þarf kjark og áræðni.

Fullyrðingar um að eitthvað sé ekki hægt þjóna engum öðrum tilgangi en að standa vörð um óbreytt ástand. Vinstri græn eru í stjórnmálum til að breyta. Við höfum breytt og við munum breyta af því við þorum að standa með stefnu okkar gegnum súrt og sætt.